Ik zit midden in de overgang. Het vraagt iets van me — overgave én ondersteuning. In deze reflectie schrijf ik over het spanningsveld dat ik bij mezelf merk, en wat onderzoek zegt over vasten voor vrouwen in deze levensfase.

Nederland zit al tachtig jaar in de verkeerde tijdzone. Veertig minuten lopen we achter op onze eigen zon — met meetbare gevolgen voor slaap, hormonen en gezondheid. Licht is voeding. Niet als metafoor, maar als fysiologische werkelijkheid. Over tijdzones, biologische klokken en een sanatorium in de bossen van Appelscha dat dat al wist in 1922.

Het woord loslaten suggereert een handeling. Iets wat je doet. Iets wat je besluit. Maar wie het woord zelf onderzoekt, ontdekt iets anders. Los komt van het Oudgermaanse laus : wat vrij, niet gebonden, niet vastgehecht betekent. Laten betekende oorspronkelijk niet doen , maar toestaan . Iets toestaan vraagt dat je ruimte geeft. Niet tegenhoudt. Je ziet, loslaten is dus geen actie, maar het ophouden met vasthouden . In de natuur zie je dat ook. Bomen laten hun bladeren nie