Nederland zit al tachtig jaar in de verkeerde tijdzone. Veertig minuten lopen we achter op onze eigen zon — met meetbare gevolgen voor slaap, hormonen en gezondheid. Licht is voeding. Niet als metafoor, maar als fysiologische werkelijkheid. Over tijdzones, biologische klokken en een sanatorium in de bossen van Appelscha dat dat al wist in 1922.

In deze persoonlijke reflectie schrijf ik over mijn eigen overgang en wat deze levensfase werkelijk vraagt. Over menopauze als herijking, het Japanse begrip kōnenki – vernieuwde jaren – en over vasten als zachte vorm van afstemming. Niet als verlies, maar als evolutie.

Het woord loslaten  suggereert een handeling. Iets wat je doet. Iets wat je besluit. Maar wie het woord zelf onderzoekt, ontdekt iets anders. Los  komt van het Oudgermaanse laus : wat vrij, niet gebonden, niet vastgehecht betekent. Laten  betekende oorspronkelijk niet doen , maar toestaan . Iets toestaan vraagt dat je ruimte geeft. Niet tegenhoudt. Je ziet, loslaten is dus geen actie, maar het ophouden met vasthouden . In de natuur zie je dat ook. Bomen laten hun bladeren nie

Waarom januari geen begin is. De cyclus van de seizoenen weerspiegelt de opkomst en ondergang van een mensenleven. Het jaar wordt geboren bij de lente-equinox, wanneer de eerste bloemen bloeien en de vogels terugkeren. Alles groeit, paart en danst door de lente, viert zijn hoogtepunt van overvloed tijdens de zomerzonnewende, wordt wijs in de herfst, en keert zich vervolgens naar binnen ter voorbere